10 interessante Feiten over het Maracanã Stadion in Rio de Janeiro

De officiële naam van het stadion is Estádio Jornalista Mário Filho, genoemd naar een sportjournalist die campagne voerde voor de bouw ervan. De bijnaam 'Maracanã' komt van de nabijgelegen Maracanã-rivier, die zelf is vernoemd naar een plaatselijke vogel die bekend staat om zijn luide roep, een passend eerbetoon aan het gebrul van de Braziliaanse fans.

Op het hoogtepunt in 1950 bereikte de capaciteit van Maracanã 199.854 toeschouwers tijdens de finale van de FIFA World Cup tussen Brazilië en Uruguay. Die wedstrijd is nog steeds een van de grootste bezoekersaantallen ooit voor een sportevenement. Na de renovatie is de officiële capaciteit gedaald tot ongeveer 78.838, nog steeds de grootste in Brazilië.

Diezelfde finale van 1950 eindigde in hartzeer voor Brazilië. De schokkende 2-1 overwinning van Uruguay voor bijna 200.000 fans werd bekend als de Maracanazo, wat 'De Slag van Maracanã' betekent. Veel Brazilianen beschrijven het als een van de pijnlijkste nationale momenten van het land, een nederlaag die de voetbalidentiteit van Brazilië voor tientallen jaren heeft gevormd.

Maracanã is een van de weinige stadions ter wereld die twee WK-finales heeft begeleid, in 1950 en opnieuw in 2014. Van het beslissende doelpunt van Ghiggia in 1950 tot de extra-time winnaar van Mario Götze voor Duitsland in 2014, het stadion is al generaties lang de thuisbasis van bepalende voetbalmomenten.

Op 19 november 1969 scoorde Pelé zijn 1.000e doelpunt in Maracanã terwijl hij voor Santos speelde tegen Vasco da Gama. De wedstrijd werd 20 minuten stilgelegd terwijl fans het veld overspoelden om feest te vieren. De bal en Pelé's shirt van die avond worden bewaard in het museum van Maracanã.

Vóór de veiligheidsvoorschriften van de FIFA had het oorspronkelijke ontwerp van Maracanã uitgestrekte staande terrassen, bekend als geral, waar fans een paar cent betaalden om te staan kijken. Hoewel het werd verwijderd tijdens latere renovaties, was dit gedeelte een symbool van het volksspel, waar de arbeidersklasse fans schouder aan schouder stonden en zongen en trommelden tijdens de 90 minuten.

Een weinig bekend feit: een deel van de boventribune stortte in tijdens een wedstrijd Vasco da Gama vs. Flamengo wedstrijd in 1992, waarbij drie fans omkwamen en meer dan 50 gewond raakten. De tragedie in Maracanã leidde ertoe dat Brazilië strengere constructie- en veiligheidsvoorschriften ging aannemen voor alle grote stadions, waardoor de bouw van voetbalinfrastructuur in het hele land een nieuwe vorm kreeg.

Weinig bezoekers realiseren zich dat onder de tribunes van Maracanã een Hall of Fame ligt die Braziliaanse voetballegendes roemt, van Pelé en Garrincha tot Romário en Zico. Bezoekers kunnen tijdens rondleidingen gesigneerde truien, Gouden Laarzen en voetafdrukken van de beste spelers van het land in cement bewonderen.

Hoewel voetbal het hart is, zijn er in Maracanã concerten begeleid door The Rolling Stones, Madonna, Paul McCartney en zelfs Frank Sinatra. Het was ook een belangrijke locatie voor de Olympische Spelen van Rio in 2016, waar de openings- en sluitingsceremonie plaatsvonden, momenten waarop sport en cultuur in ware Braziliaanse stijl samensmolten.

Het stadion onderging enorme renovaties in de aanloop naar het WK van 2014 en de Olympische Spelen van 2016. De zitplaatsen werden opnieuw ontworpen voor meer comfort, het dak werd herbouwd met lichtgewicht materiaal geïmporteerd uit Duitsland en het museum werd uitgebreid. Ondanks de moderne updates blijft het aura van het oude Maracanã, de echo van de geschiedenis, nog steeds hangen in elke zang.